O rekrutacji i kilku pomysłach

Najpierw chciałam przeprosić za zastój na blogu i jednocześnie zapewnić, że za jakiś czas pojawią się na Prozaikach dwa (mam nadzieję) teksty. Opowiadanie pani Ani i pana Dariusza. Nawet nie zdajecie sobie sprawy, jak bardzo mnie cieszy, kiedy na stronę zagląda absolutnie każdy - uczeń gimnazjum, student, ktoś aktywnie zawodowo czy emeryt - bo i takich mamy, jak sobie czasem podglądam na Facebooku. A jeszcze bardziej mnie cieszy, że te wszystkie cyferki wciąż i wciąż wzrastają, i tak jeszcze trochę (trochę, trochę...) i będzie okrągła dwusetka czytelników. 

Mam więc nadzieję, że teksty Ani i Dariusza przeczytacie i skomentujecie - bo dla nich to ogromnie ważne. 

Przyznam jednak, że mnie samej ostatnio brakuje nie tyle czasu, co przede wszystkim sił i pomysłu, żeby coś dla Was napisać. Dlatego też mogę powiedzieć, że na Prozaikach zaczyna działać coś na zasadach rekrutacji. Oczywiście, dodać coś na bloga może każdy z Was i to cały czas, nie tylko przez jakiś tam okres - ciągle możecie zauważyć po prawej stronie krótką informację i linka do odpowiedniej podstrony. Chcę tylko z tego zrobić coś oficjalnego i powiedzieć, że z chęcią przyjmę każdego, kto potrafi coś napisać: czy to felieton, reportaż, poradnik, recenzję. Bardzo bym prosiła też te osoby, które kiedyś tam do mnie napisały, a później się nie odezwały, czy wciąż są chętne, żeby coś od czasu do czasu opublikować. 

Zapraszam więc do napisania na maila: prozaicy@vp.pl. Przypominam, że wystarczy przesłać jakikolwiek tekst, nieco informacji na własny temat i notkę, co głównie chcielibyście robić na Prozaikach. 

W związku z tymi sprawami, mam też do Was pytanie - czy ktoś z Was ma notatki z języka polskiego/filozofii w wersji elektronicznej na jakikolwiek temat? Mam zamiar stworzyć na Prozaikach coś w stylu powtórzenia dla maturzystów czy gimnazjalistów, przygotowujących się do egzaminu, ale i dla każdego, kto chciałby sobie przypomnieć niektóre istotne fakty albo po prostu dowiedzieć się czegoś nowego. Będę takie rzeczy tworzyć dla siebie, więc czemu się z Wami nie podzielić? Chętnych do współpracy oczywiście przyjmę, wszystkie Wasze osobiste zbiory też, jeśli macie je ochotę pokazać światu. 

Ponadto, tak się zastanawiam nad mniej prozaiczną a bardziej kulturalną formą niektórych postów - myślę, że dobrze byłoby przybliżyć niektórym klasykę kina, obrazy, muzykę albo po prostu życie, którym kiedyś się żyło. Czasami dzięki temu lepiej można zrozumieć teksty, a co ważniejsze - odnieść te starocie do czasów dzisiejszych, porównać je. Ale to już zależy od Was i to Was proszę o opinię. 

Całuski, 

halska.