Pisać każdy może, ale nie każdy powinien

Pisać każdy może. Jest w tej idei coś pięknego. Niespełniona gospodyni domowa, młody student bez większego doświadczenia, czy człowiek biznesu, który cały dzień żyje pracą, a wieczorem może tworzyć dzieło życia - wszyscy oni mogą zabłysnąć talentem. Kto wie, być może raz na zawsze zmienić oblicze literatury. Nie trzeba kończyć wielkich szkół, mieć protektoratu królów, poszukiwać mecenasów. Po prostu usiąść i pisać, a potem książkę zatytułować i gotowe. Można swoją pracę wysłać do wydawnictw i czekać na odpowiedź.

O tym, że czytać warto wie każdy, kto ma choć trochę oleju w głowie. Zalet sięgania po literaturę jest niezliczenie wiele. Od ćwiczenia swojej wyobraźni po wzbogacanie swojego słownictwa. Dlatego liczne kampanie, które mają Polaków zachęcać do czytania, mogą być mniej lub bardziej skuteczne, jednak wszystkie są dobrymi inicjatywami. Telewizja, radio, prasa, różne media pragną spopularyzować czytelnictwo.

Brzmi to pięknie, aż chce się iść do księgarni. Problem pojawia się dopiero, kiedy stoimy przed półkami i ku naszemu zdziwieniu, w bestsellerach znajdujemy książki znanych i często wcale nie lubianych gwiazd. Zresztą wcale nie trzeba udawać się do sklepu, bo „co lepsze” fragmenty z pewnością pojawiły się już w sieci.

Quo vadis literaturo (współczesna), czyli rzecz o periodyzacji epok

Podczas słynnego sporu Starożytników z Nowożytnikami, we Francji, w latach 1687-1697, Perrault, będący przedstawicielem owej drugiej opcji, napisał w jednym ze swoich poematów: „Gdyby Homer urodził się dziś, to byłby jeszcze lepszy”. Ani jedni ani drudzy nie doczekali się rozwiązania dyskusji i dopiero po latach można stwierdzić, że racja leżała częściowo po stronie obu ugrupowań.

Sinusoida według Krzyżanowskiego  prezentowana jest we wszystkich polskich szkołach. Kończąc edukację każdy młody Polak ma w głowie wykres, który dzieli epoki na irracjonalne, czyli te, które odwołują się do wiary i uczucia oraz racjonalne, w których następuje powrót do wartości rozumowych. Przez kilka lat usilnie wkłada się uczniom do głów, iż w renesansie bagatelizuje się to, co oddala się od wiedzy, a w baroku zapomina się całkiem o tym co racjonalne. O tym, że sinusoida ma jedynie zestawiać epoki na zasadzie przeciwieństw czasem się zapomina. Zapomina się także o tym, że żaden okres nie zawiera dzieł monotematycznych, poświęconych tylko nauce lub tylko uczuciom.